We schrijven zaterdagavond 7 maart 2009. De goddelijke kanaries spelen een avondwedstrijd tegen VOC5 (FUCK5 volgens coach MG).
Rond 19.15 uur staat Inge voor de deur bij coach MG, hij wilde liever niet zelf rijden, want hij wilde een biertje drinken bij ODIN. (zeker de nederlaag van AZ wegdrinken, met 2-1 verliezen van NAC Breda…jammer zeg).
Helaas de deur werd niet opengedaan door Martijn, nou ja dan maar zonder hem, ze wisten toen nog niet dat het misschien beter was geweest….
Op weg naar het station van Beverwijk, kwam een hevig slingerende fietser, wild zwaaiend op de auto van Inge af. “Wat is dat voor gek, hij rijdt ook nog bijna de berm in.” Inge stapte uit en keek….wat bleek, het was Martijn! “W-W-Wat vaan jullie d-d-doen?” “I-Ik m-m-moet ook nog mee.” Goed als Inge is liet ze hem instappen, het zou een zware rit worden naar Amsterdam.
Toen ze op het station aankwamen, stond daar de grote bolide van de Van Luijntjes al klaar, met Manon achter het stuur. Het raampje ging open, Jezus wat een lucht kwam er uit die andere auto! “Weten jullie de weg?” “Nee”, antwoordde Inge. Vanaf de achterbank kwam het stemgeluid van Martijn: “N-nou, d-de A9, d-dan de A10 richting Volendam en dan weet ik het ook niet meer, wahaha”.
Goed je weet nooit of je dronken mensen echt kunt vertrouwen, dus Lorraine zette een hulplijn in. Monique werd gebeld en we hadden de goede route. We gingen op weg naar Amsterdam. Vanuit de tweede auto was goed te zien dat Martijn steeds dichter tegen Judith aan ging zitten… Uit verschillende smsje van Judith bleek dat ons beeld klopte. Ze was hier natuurlijk niet van gediend en het was maar goed dat hij in de gordel zat, dat hield hem nog enigszins op zijn plek.
Ook belde Martijn Monique nog op om te zeggen dat hij niet meer mocht rijden en dat hij dat belachelijk vond, hij kon het nog best.
Gaande weg bleek dat Martijn ondanks zijn dronkenschap toch de goede route had doorgegeven, jammer maar het blijkt dat dronken mensen toch wel eens de waarheid spreken…
Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming, ging de deur van de auto van Inge meteen open, Martijn moest ontzettend nodig plassen (hij gebruikte hier zelf een heel andere benaming voor), ja hoe kan het ook anders na zoveel biertjes…
We zochten een kleedkamer op om ons om te kleden. Martijn was nog niet helemaal zeker of we wel in de goede sporthal waren. “M-mis-s-schien moeten we het e-e-even v-v-vlagen…” “Ja, Martijn het komt goed, misschien kan je beter je mond houden nu!” zeiden wij. Helaas voor Marc, moest hij nu met Martijn de kantine in.
Marc seinde het barpersoneel in dat ze coach MG beter geen bier meer konden geven, maar dit was eigenlijk een overbodige boodschap, want ze hadden het zelf ook al gezien.
Tijdens het omkleden werden we nog twee keer gebeld door de coach, hij wilde graag de opstelling telefonisch doorgeven. Dan konden we de goede shirts aantrekken, we hadden namelijk een andere keepster want Ingrid kon vandaag ons doel niet verdedigen. Ze moest werken, misschien hadden we dan toch die ambulance voor Martijn moeten laten komen…
Inge dus op doel, Lorraine in de spits, Melanie en Ischa op de hoek, Lilian links half, Manon rechts half en Hella mid. Judith zat op de bank, eigenlijk zat iedereen daar, want we hadden allemaal al iets onaardigs gezegd tegen Martijn!
Goed over de wedstrijd kunnen we eigenlijk kort zijn, helaas verloren. Martijn heeft ongeveer al onze waterflessen leeggedronken en Marc schreeuwde de longen uit zijn lijf om ons te steunen en om goed te praten wat coach MG allemaal uitkraamde. We hadden de scheids aan onze kant, volgens Martijn. De scheids vroeg zich wel sterk af of de coach wel wist wat links en rechts was, want hij stuurde Melanie helemaal de verkeerde kant op met zijn aanwijzingen. Gelukkig liet Mel zich niet door hem afleiden en scoorde.
In de rust wist Martijn de oplossing voor onze problemen: “Meer lopen wahaha.” Manon maakte nog een opmerking en kreeg een plens water over zich heen, ze was hier duidelijk niet van gediend. Toen ze op de reservebank plaats nam, maakte hij hiervoor zijn excuses.
De eindstand werd uiteindelijk 16-8 (volgens de aantekeningen van Martijn) Het was wat moeilijk te lezen, maar de volgende mensen scoorden: Lorraine en Judith (2), Hella, Melanie, Lilian en Manon (1).
Toen wij na het douchen in de kantine kwamen stond Martijn alweer met een biertje. “Gaat er nog iemand mee st-t-tappen?” “Nou, wat denk je zelf?” “Het zou voor jou beter zijn als je niet meer ging..” zeiden wij. “Nou hoezo, dan ga i-ik toch alllleen,” zei hij. “Oké, moet je doen,” was ons antwoord. Ondertussen had Lorraine zijn biertje ergens ander gezet, lichtelijk in paniek vroeg hij: “w-w-waar is nou mijn b-b-bier?” “Nou Martijn, die had je toch al op, we gaan!” “Niet, ik h-h-ad hem niet op!” zei hij. Toen zag hij hem staan en keek zeer opgelucht. Hij hield hem stevig was en dronk hem snel op.
Helaas voor Inge, Lilian en Judith moest hij weer met ze terug in de auto. Ook deze keer kwam hij wel erg dichtbij Judith en begon hij steeds meer onzin uit te kramen en met consumptie te spreken. Om dan nog niet van de boeren die hij liet te spreken en de lucht die bij het spreken en boeren vrij kwam…
Al met al een ‘gezellig’ handbalavondje, jammer dat we weer hadden verloren. Maar ja, wat heb je aan een dronken coach, misschien moeten we hem volgende keer maar in de berm laten liggen…
Marc bedankt dat je een beetje op hem hebt gepast hoor!
Volgende week de laatste thuis- en binnenwedstrijd tegen US. Nou dat moet toch lukken zou je denken, hopelijk hebben we een scheids en een coach!!