Het is 9 januari 2005. Het is een ijkpunt om je leven weer te beteren. De voornemens lopen uiteen van minder bier drinken tot aardiger zijn in relatie tot mijn arme handbaldames. De eerste uitdaging van het jaar was om in 1 keer rechtsreeks naar de Wibauthal te rijden. Dankzij "TomTom navigator" Inge vond zelfs Esther de juiste weg. Bravo!!!
De tweede uitdaging was een kloppende beginopstelling te maken. Tanja heeft zich als laatste bij WAZ 1 aangesloten, maar de finesse om een basisplaats af te dwingen heeft zij dondersgoed begrepen. Ik zou zeggen: "Dames, volg het goede voorbeeld". (Voor degene die er niet bij waren, lok de coaches door heel opvallend te wenken dmv het schudden van je kont). Wij verheugen ons nu al op een doelpunt van Tanja.
En dan de wedstrijd tegen het altijd verfrissende studententeam US 1. De topper tussen de nr. 1 en 2 was door de coaches scherp voorbereid. De wissels waren wetenschappelijk geanalyseerd (dank je wel Meike) en het wapenfeit van US 1, de break-out, zou bestreden worden door bij balverlies degene met balbezit hard aan te pakken. Door voldoende ruimte te houden met je tegenstander zou je al een voorsprong hebben met het omschakelen van aanval naar verdedigen.
Maar als een vloedgolf werden we eigenlijk de gehele wedstrijd weggecounterd. Helaas was dit de verdiensten van US 1. Ook qua agressie moesten we het onderspit delven. Toegegeven, ik kan niet goed tegen mijn verlies. Sterker nog, ik gruwel van verliespartijen. Maar waar Inge in een break-out een body check krijgt, waar Sanne een kopstootje op haar kaak ontvangt, deden wij totaal geen moeite om ze in de wandrekken te lanceren (ik citeer mijn oud trainer: "of de man of de bal, maar ze mogen nooit tegelijk passeren"). Ik moet opmerken dat de scheidsrechter ook niet meewerkte. Sterker nog, ik wilde een verslag wijden over deze overtreffende trap van een flapdrol. Behalve dat ik dan mijn eigen frustratie wegschrijf, wil ik niet een slecht voorbeeld zijn. Immers als de coach zijn rust niet kan bewaren. Ik baal ervan dat ik hem al genoemd heb in mijn verslag. Achteraf hebben we misschien terecht verloren met 6-16 maar ik wil het niet weten (Esther 4 en Maaike 2).
Ik heb begrepen dat Bart bij de sponsor een poging gaat wagen om jullie de sportschool in te krijgen, want kennelijk hebben jullie niet de discipline om je conditie bij te houden tijdens de feestdagen. Als alternatief hebben we een bosloop staan. Ik kijk op de kalender. Ik zie zondag 20 februari, 12:00 US 1 thuis. Op deze dag laten wij weten dat US niet welkom is!!! ZE GAAN ERAAN!!!