Het is zondag 6 februari 2005. De dag nadat de coaches met lege handen qua transfers waren teruggekomen uit Italië. Maar helemaal mislukt was het niet. Op een donderdagavond in het altijd koude Alba Delba waren we getuige van een Italiaans ijshockeywedstrijd op het hoogste niveau (serie A). Eigenlijk was het Canada tegen Zweden (SHC Fassa Levoni tegen de Torino Bulls).
De dweilmachine poetste zijn laatste ronde, het Italiaans gezang op de tribune was hartverwarmend, en daar was de opkomstmuziek. Als eerste kwam de keeper met een gevaarlijk geverfde masker woest het veld oprijden. Voor het publiek staat hij plotsklaps stil om krachtig zijn armspieren te laten zien door middel van het knippen van de heg. In wervelde vaart schieten zijn medespelers voorbij. Klokslag 21:00 begint de wedstrijd. Binnen het minuut werd er massaal gewisseld, hetgeen 3x 20 minuten werd volgehouden. Nu zult u denken: “Wat een mietjes, zij die geen conditie hebben”. Dat dacht ik ook de eerste minuut. Maar het tempo was explosief krachtig en moordend. Soms zeg ik dat mijn handbaldames de tegenstanders de wandrekken in moet jagen, maar deze ijshockeyers lieten zien hoe je een tegenstander niet in maar door de boarding moet rossen. En wanneer je een andere mening hebt dan je tegenstander, gooi je gewoon letterlijk de beuk erin. Met bevroren tranen in mijn ogen zat ik op de tribune. De wedstrijd was afgelopen, en de adrenaline om Oriënto komende zondag te slachten spoot eruit.
Onder Nederlandstalige muziek en 180 km per uur op de Duitse wegen snelden we ons naar huis om vroeg naar bed te gaan voor de topper tegen Oriënto. Vroeger dan ooit stapte ik ’s-morgens mijn bed uit. Helaas achteraf gingen de meeste dames WAZ 1 toen naar bed. Nu hadden we het geluk dat Oriënto een armmoedig team is. Aanvallend lieten we een paar leuke combinaties zien. Leuk was ook dat iedereen gescoord had (19-6 :Esther 5, Manon + Sandra 3, Sanne + Maaike 2 en Judith + Inge + Tanja + Astrid 1) . Maar de wedstrijd had niet het niveau waar ik naar had uitgekeken. En het lag ook niet eens aan Wijk aan Zee 1.
Typerend was het feestgedruis na de wedstrijd. Voor drie uur ’s-middags zat ik al thuis de 10 km schaatsen op TV te kijken………