We schrijven zaterdagavond 10 januari 2004. Het supporters avondje bij Inge was een succes. Waar de trouwe supporters een voorschot op de periode titel namen, dronken de dames keurig een jus d’orange. Het was ontroerend om te zien dat na instructie van de coaches de dames op tijd naar bed gingen voor de oh zo belangrijke wedstrijd tegen Muiden.
We slaan de bladzijde om in het dagboek en we belanden aan op zondag 11 januari 2004. De dag van de cruciale wedstrijd. Nadat de dames omgekleed waren volgde een emotionele speech van coach Bart. Het was duidelijk dat er een impuls diende te komen om uit de negatieve spiraal van 2 verloren competitie wedstrijden te komen. De speelwijze was doorgenomen, en de toon was gezet. Hoe het ook heeft mogen gebeuren, na een dikke kwartier was de achterstand 4-9. Onbegrijpelijk.
Echter, waar het af en toe aanschort bij de dames, werd ditmaal optimaal benut, namelijk wedstrijdmentaliteit. De wil om te winnen zonder te irriteren aan of teveel rekening houden met het spel de tegenstandsters. Uit eigen krachten puttend boog de wedstrijd zich om in het voordeel van WAZ. Onze keepster José had een tal van meesterlijke spagaten uitgevoerd hoog in de lucht. Het 15-jarige talent Robin bracht veel dreiging op het doel van Muiden. Manon en Maaike gingen ondanks blessures tot op het tandvlees, Esther en Sanne gingen zonder pauzes al scorend te keer en Inge speelde in dienst van het team door goed te STOORen. Ingrid vond wederom het doel en bracht het publiek in extase. Het was Sandra die zich al lachende haar tegenstandster wegzette. En niet te vergeten onze allroundster Meike, van hoek/opbouw, links/ rechts en wissel.
Jaahaa, geachte lezers, Muiden werd gesloopt!!! Met nog 10 minuten te spelen was er een veilige marge van 3 doelpunten verschil opgebouwd. Het scorebord eindigde op 19-16 (Esther 6 (heb nog nooit aan haar getwijfeld), Maaike 5, Sanne 4, Sandra 2 en Manon + Ingrid 1).
De gebruikelijk uitsmijters:
- Waarom ik het moet melden weet ik eigelijk niet. De diepere achtergronden zijn mij ook niet bekend. Maar beloofd is beloofd, Esther had 3 blauwe plekjes op haar arm.
- Tijdens de kentering van de wedstrijd kijk je nog is om je heen. Je kijkt naar veranderingen en probeert de oorzaak te ontleden. Je wordt zelfs bijgelovig. Mijn inziens hebben we een heuse mascotte. Is het de hond met lange oren van de familie Bless, of is het Pedro Eyking?
- Verder koester in de verwachting dat Judith komende zondag weer op het veld staat. (en dat meen ik).
- Tot slot nog een rectificatie op het vorige verslag. Meike had geen 5 maar 4 kroketten op.
OK, op naar de volgende verjaardag. Sanne wordt vrijdag 20!