De vaste abonnees van het clubblad weten dat ik na de zware aantijgingen ("Wist U dat?") op mijn adres tijdens familiedag de speelsters stuk voor stuk in mijn verslagen terugpak. Een ander instrument is een desbetreffende persoon wissel te laten beginnen. Op mijn lijstje stond nog iemand die geen turf achter haar naam had staan. De persoon in kwestie is Renate, keepster WAZ 1 van beroep. Omdat zij niet in de wissel gezet kan worden was ik inmiddels al materiaal voor een denigrerend verslag aan het verzamelen. Maar afgelopen weekend werd het mij wel erg makkelijk gemaakt. Te makkelijk. In het vorige verslag repte ik over haar benoeming tot peettante. Maar bij een peettante hoort ook een peetoom. En jawel, ergens in het land van Drunen heeft ze haar IT-er gevonden. Angstvallig heeft ze dit voor haar familieleden (ik bedoel teamgenoten) al 5 weken verzwegen, maar ze kon het niet verbloemen dat ze zaterdagavond direct na afloop van de wedstrijd naar huis moest. Verbazingwekkend was hoe hard haar Bassie & Adriaan auto op de snelweg kan. Maar omdat ik geen paparazzi verhaal over het privé leven van Renate in het clubblad wil publiceren, begin ik er ook niet over.
Nee, dan maar over haar keeperstalent. Renate kan heel goed keepen. Dit wist de coach al voordat ze vorig jaar werd aangetrokken. Ballen worden uit de kruising geranseld, en het betere duikwerk (=spagaatwerk) laag in de hoeken zijn ook geen probleem. Echter, ze heeft 1 klein zwak puntje. De insiders weten al waar ik naar toe ga. Soms krijgen wij tijdens de wedstrijd een dubbele tegendoelpunt. Het is bijna een vast ritueel. De bal tipt net voor haar voeten op. De dijbenen worden gesloten, maar de voeten blijven staan. Om deze ruimte te dichten probeert ze nog met de knieën naar de grond te gaan. Het gevolg ik dat ze met haar kont de bal nog licht schampt, maar helaas, het is te laat. Vervolgens probeert ze met een onschuldige blik naar de bank "sorry" te zeggen. Oké, je vergeeft het dan, maar het tegendoelpunt telt wel, Denneman!!!
Het wedstrijdverslag:
6 Dagen na de moeizame overwinning op Aristos 3, mochten we zaterdagavond de return in Amsterdam spelen. Tegen de confrontatie werd vooraf een beetje tegenop gezien, immers we moesten het ditmaal zonder Maaike, Tanja, Ingrid en Bart stellen. Daartegenover had Renate toestemming van het thuisfront om weer mee te mogen handballen en Robin onderbrak haar avondmaal om ook haar rentree in WAZ 1 te maken.
Met de wetenschap van de vorige wedstrijd hadden we een aantal tactisch aanpassing op de tegenstander toegepast. Het was Esther die de nr.5 van Aristos niet alleen aanvallend elimineerde, maar zelf aanvallend erover heenging. Het rendement van Sandra en Manon werd verlegd naar de hoeken, waardoor er voor Robin ruimte was voor de opbouw. Het centrum werd afwisselend door Sanne / Judith / Meike / Inge gesloten, zodat Joke en nr 45 geen schijn van kans meer hadden. Vrij soepel liep (W)AZ naar een voordelige ruststand van 5-10. De tweede helft was misschien een formaliteit, maar in deze fase lieten we zien een volwassen ploeg aan het worden zijn. Hoogtepunt was het fantastische doelpunt van Esther in de 38 minuut. Vraag maar Esther hoe je een tegenstander op het verkeerde been moet zetten. De eindstand was 10-15, maar er zitten wat flatteringen in deze standen. Eigenlijk was het bij rust 5-9 en in de tweede helft kreeg Renate op een grandioze manier een "panna" te verwerken. Maar de grootste kracht was dat niemand zich achter de doelpuntenmachines Esther of Maaike kon verschuilen. (Robin + Sanne + Esther 3, Sandra + Manon 2, Inge 1 en Meike + Judith 0,5).
De coaches hebben de kerst weer gehaald!!!