Het traditionele “middagje Wijk aan Zee” werd eenmalig ingeruild voor een koude donkere zaterdagavond. Ondanks de geografische papieren uitdraai van Amsterdam-Noord leidde de weg ons naar een braakliggend industrieterrein. Na onze vertraagde aankomst gaf de barman aan dat de sporthal inderdaad vreemd gesitueerd is. Helaas was dit incident toch nog aanleiding voor de dames om een bommetje onder het gezag van de coach te plaatsen. Kennelijk werd de frustratie van lege brievenbussen op Valentijnsdag afgereageerd. Maar goed, dat is dan ook het noodlot van een coach waarin hij zich in moet schikken.
In de opstelling tegen Oriënto was er plaats voor het debuut van Renate Denneman. Bij het sluiten van de transfermarkt op vrijdagavond kwam van de bond uiteindelijk de verleende werkvergunning. Ze maakte tijdens de wedstrijd direct al duidelijk dat ze een toegevoegde waarde is. Door de afwezigheid van Inge en Maaike waren Nicole en Robin aan de selectie toegevoegd. Ook zij gaven wederom een bevestiging dat ze het niveau makkelijk aankunnen.
De wedstrijd was van meet af aan een gewonnen wedstrijd, ondanks de 3 dubieuze aanvullingen aan de zijde van Oriënto. Hoewel er genoeg marge was, vergaten we de tegenstandsters een afstraffing te geven. Integendeel, we zonken af tot het niveau “hots-knots-begonia” handbal (voor de mensen die hun klassiekers kennen: citaat Bert Jacobs). Typerend waren de laatste 10 minuten. Het was ongecontroleerd en alles moest in de hoogste versnelling. Oriënto liep hierdoor nog 3 doelpunten in. Ze mochten dwars door de verdediging de cirkel inspringen. Juist in deze fase hadden we de rustpunten moeten inbouwen. Uiteindelijk wonnen we met 10-17 (Nicole + Sandra 4, Esther 3, Robin + Sanne 2, Manon + Meike 1). Het toeval wilt dat we volgende week weer tegen Oriënto spelen. Ik verwacht een kwalitatief betere wedstrijd. Sterker nog, ik eis het!!!
In dit verhaal wil ik tot slot nog even terugkomen op de lege brievenbussen. Hoe is het mogelijk? Bij deze gelegenheid wil ik mijn vrijgezelle fotogenieke dames promoten.
Manon: begin 20, spontane dame. Lijkt mij het romantische type. Houdt van sieraden. Gaat uitstekend met kinderen om. Ideale schoondochter.
Judith: 25, lang, blond, licht blauwe ogen en woont op zichzelf. Haar lievelingskleur is rood. Geoefend skiester. Voor haar geen brieven maar smelt voor SMS-berichtjes met knipperende hartjes.
Sandra: begin 20, beetje Spaans temperament, doe zich onaardig voor maar is toch wel lief. Kan haar lange krullende haren erg verleidelijk naar achter in je gezicht gooien.
Esther: begin 20, stereotype studente. Drinkt lekker mee. Altijd de goede keuze voor kleding. Kan met haar indringende blauwe ogen veel gedaan krijgen. Iets te intelligent.
Sanne: 20, voor mij het meest onbegrijpelijke. In de kroeg kreeg ze toch veel aandacht van de mannen. Doet liefst aan kinky spelletjes als in de arm bijten of knijpen.
Renate: 28 en ambtenaar. Hoewel onbekend toch een aantrekkingskracht. Onbevangen. Beoefent alle takken van sporten.
Nicole: doet alles voor een blikje cola…
Robin: de jongste telg. Hier moeten jullie met je poten van afblijven.