Bij het schrijven is het vrijdagochtend 21 mei 2004. Het is de verwachting van vele mensen dat ik een mega stuk ga publiceren over de gespeelde beslissingswedstrijd van afgelopen dinsdag tegen eeuwige rivale DSS 4. Probleem is echter dat de dames mij afgelopen zondag, dinsdag en donderdag hebben geprobeerd te vergiftigen met alcohol. U raadt het al, er zullen een aantal hiaten in mijn flash-backs optreden.
Na de vijfde bak koffie op maandagochtend komt er gelijktijdig met mijn binnenkomende e-mails een telefoontje op mijn mobiel binnen. Het bleek voorzitster "hete Monique" te zijn. Ze trachtte mij te vertellen dat we komende dinsdag om 19:30 in Wijk aan Zee tegen het altijd lastige DSS 4 moesten aantreden. Gelukkig had ik de ondertiteling op mijn computerscherm staan. Om niets aan het toeval over te laten en om de verloren spullen van zondag jl. terug te vinden, besloten de coaches om maandagavond te voorvergaderen bij Bart. Het zenuwcentra werd al snel een geruststellend theekransje. We waren klaar voor de dag van morgen.
Dinsdag 19:00. De dames kleedden zich om en de coaches inspecteerden het veld, de doelnetten en de nog lege tribunes. Tijdens deze momentopnames werd de serene stilte doorbroken door oerkreten die uit de kleedkamers galmden. Het was duidelijk, een peptalk was niet meer nodig, de wedstrijd was begonnen.
Na de officiële presentatie van het inmiddels grote getale opgekomen toeterende publiek, werd in de eerste minuten de toon gezet door DSS. WAZ liet zich niet uit de tent lokken en hielden de rijen gesloten. In de 3e minuut was het zover. Maaike toonde zich koelbloedig door zowaar een penalty te benutten. De 4e minuut was het Manon die een bal over de hele gooide naar de vrijstaande Esther. OK, wat waar is moet gezegd worden, het was een leuk lobje over de keepster heen. Het geroutineerde DSS herpakte zich mede dankzij hun keepster en door pech aan onze zijde (lat, paal, paal, enz). Na 15 minuten gespeeld te hebben was de stand 2-3 in het voordeel van DSS. Dit was eveneens de ruststand, met andere woorden het leek wel spannend!
De tweede helft is dus de fase die ik in een roes geleefd heb en nu achteraf mijn aantekeningen moet citeren. 33e minuut 2-4. 34e minuut overtreding op Maaike, Esther benut de tweede strafbal (3-4). In 36e minuut wordt het 3-5 door goed combinatie spel van DSS. In dezelfde minuut antwoordde Maaike: 4-5. Meike scoort vanaf de rechterflank de gelijkmakende treffer (39e minuut). De 42e minuut loopt DSS weer een doelpunt uit. Irene houdt WAZ in de 45e minuut in de race. Nu weet ik niet meer of Maaike in de 46e of 52e minuut het mooie doelpunt maakte (in de cirkel als een tafeltennisster de bal met een handveeg in het doel slaat). Hoe dan ook met deze 2 doelpunten nam WAZ de leiding in de wedstrijd: 8-6. Na een gemiste strafbal van DSS zorgde Esther in blessuretijd voor de slagroom op de aardbeien. Eindstand 9-6 en hiermee is Wijk aan Zee 1 KAMPIOEN!!!! Wat volgde was champagne, soesjes, bier, bier, jenever, bier en nog een keer vele malen bier tot volgens eigen tijdswaarneming 2:30 AM.
Terugkijkend op een jaar handbal komt er op zo’n zware ochtend een genoegzaam lachje. We hebben een periode gehad dat wedstrijden niet automatisch gewonnen werden. Met name het eerste gedeelte van het buitenseizoen was het Laura die ons op de been hield. In de zaal moesten we opeens zonder haar stellen, maar na een aantal nederlagen kwam onze "reddende" engel Renate. Tegenstanders werden weer onder de 10 gehouden!!!
In het voetbal had je vroeger Ian Rush die bij Liverpool speelde. Het gezegde ging dat wanneer hij scoorde, dan won Liverpool altijd. In het handbal heb je voor mij het rustpunt Inge. Ze scoort misschien niet vaak, maar wanneer ze scoort is WAZ in veilige haven. En waar gaat het heen wanneer je bedenkt dat dit het eerste jaar is dat ze handbalt…
Ik maakte in het najaar van 2003 kennis met Ingrid tijdens een uitwedstrijd tegen VOS. Toentertijd was ze licht geblesseerd, dus voor en na de wedstrijd konden we lekker praten. Nadien liepen deze mooie verjaardaggesprekken uit over de simpelste dingen in het leven met telkens een andere invalshoek. En dan voelt Martijn zich thuis.
Wie alle verslagen heeft doorgelezen weet dat ik haar graag in de mangel neem. Meike hoef ik nauwelijks meer te beschrijven. Mooi slachtoffer die de laatste tijd zichtbaar haar draai heeft gevonden.
Ook prettig om in je team te hebben zijn Esther en Maaike. Volgens mij hebben zij de meeste hits in mijn verslagen wanneer het om goals gaat. Hun gedrevenheid had ik ook graag in mijn voetbalteam gezien. Met deze mentaliteit win je namelijk wedstrijden. Dikke pluim.
Ik weet dat ik dit seizoen een aparte humor erop nahield door nogal cynisch over mijn dames te zijn. Ook mijn favoriete Judith viel ten prooi aan mijn humor. Ik heb bewondering hoe ze zich stand heeft gehouden, zowel qua verdediging op het veld en als qua houding naar mij toe. Zelfs afgelopen donderdag ondanks de pijn telkens mee willen doen dwing je iets als respect bij mij af.
Onze lange afstandschutter Sanne moest aan het einde van het seizoen een aantal wedstrijden missen vanwege een vervelende duimblessure, maar in de belangrijkste wedstrijd was ze er weer. Samen met Sandra waren het de lachebekkies binnen en buiten het veld. Ook voor Sandra begin ik een zwak te krijgen. Wanneer je met haar gaat uiteten kan je altijd lachen. Geweldig!
Irene heeft de zaalwedstrijden overgeslagen. Op het juiste moment sloot zij zich weer aan bij het vlaggenschip WAZ 1. Nog zo’n kanjer met een over mijn lijk uitstraling. Ik zal deze zomer intensief rondkijken of er nog geschikte vacatures op het platteland voor Irene zijn (bij deze ook een oproep in het clubblad).
Het zijn misschien de clichés op een geslaagd seizoen, maar ik wil iedereen bedanken die WAZ een warm hart heeft toegedragen. Bestuur, Theo, dames 2 (met name Robin, Nicole, Astrid, Jose en Linda), supporters en uiteraard mijn compagnon en sponsor Bart!!!
Nee, nee, nee, ik ben haar absoluut niet vergeten, maar het beste bewaar je voor het laatst. Ter afsluiting een eerbetoon aan onze verenigingsdier Cokkie. Voor deze kanjer dit stadionlied:
"There is only one Manon Meiland,
Singing a song,
Walking along,
Walking in the Meiland’s wonderland"