ZSC 1 – WAZ 1: 13-8 (Ingrid + Manon + Sandra 2 en Judith en Sanne1).
Het is zondagochtend. Nog slaapdronken zit Meike aan de rand van het bed. Ze had vannacht raar gedroomd dat ze 10 doelpunten met handballen zou scoren. De ene nog mooier dan de ander. Tegelijkertijd dacht ze aan die stomme woordgrappen als "Mieke" in de wedstrijdverslagen. Als ik mezelf nu gewoon Maaike zou noemen dan zou ik 2 coaches in 1 klap slaan. En opeens, bij de eerste klokslag om 12 uur in de middag volgde er een rookwolk met sterretjes eromheen. De rookwolk was opgetrokken en ……….. Meike was Maaike !!!
Maaike had er veel zin an deze doelbewuste zondagmiddag. Hoewel de roep om Maaike groot is, is er een probleempje dat ze te langdurig geblesseerd is. Met een rotgevoel zat ze langs de kant naar Sanne te kijken. Haar gedachten dwalen af, over hoe haar kleine zusje vroeger nooit de schuld kreeg en thuis altijd werd voorgetrokken, altijd onbevangen kan handballen, en altijd op vele feestjes aanwezig is. "Bah, ik wou dat ik een keer Sanne mocht zijn".
Inderdaad was het leuk om voor een paar uur als Sanne uit te komen. Maar naar mate de tijd vorderde richtte de blik zich op Renate. Eigenlijk leek het Sanne een keer spannend om Renate te mogen zijn. Heerlijk mannen knevelen met handboeien, af en toe de Zaanse verhoormethodes toe te passen en handballen wanneer het jezelf uitkomt. Plop, Sanne is Renate geworden.
Na 30 seconden (gemiddelde tijdsinterval dat er op het doel van Wijk aan Zee wordt geschoten) was het vrij duidelijk, het leven als een schietschijf valt niet mee. Vrouwen blijven vrouwen, en met afgunst keek Renate naar Manon. Als agente (=ambtenaar) heb je veel vakantiedagen, maar als juffie (=ambtenaar) nog meer vrije dagen. Het verlangen om Manon te zijn werd groter.
Het werd maandag, weer een klas vol etterbakkies en arrogante ouders. Met haar hoofd gebogen tussen haar armen denkt zij aan Ingrid. Hoe je bij kleine kinderen een beugel kan aandraaien, hoe je kiezen kan wegsnijden en hoeveel bloed er zal rondspatten. Erg verleidelijk was ook de gedachte om nog dichter bij pappie en mammie te wonen en hoe je kan genieten van een wit wijntje. En jawel, Manon transformeerde in Ingrid.
Er is niets mis met Ingrid, maar Ingrid wilde dat ze Tanja was. En waarom? Waarschijnlijk is dat het verschil tussen 4 dagen Parijs of 4 weken Australië. Ook de manier waarop de coaches Tanja voortrekken bevorderde het proces enigszins. Enig nadeel is dat je opnieuw lerares wordt, maar dat nemen we op de koop toe. De wens van Ingrid werd vervuld. (FLITS!!!).
Na 5 minuten was Tanja tot de conclusie gekomen dat ze Bart wilde worden (huh?). Tanja probeert uit te leggen: 1) Lekker langs het kantje staan en vooral niet moe worden. 2) Jootje die het huishouden doet, en in het weekend werkt, zodat je daar ook geen last van hebt. 3) Doordeweeks op het werk de zware klussen delegeren aan de ondergeschikten. OK, ik ben ook overtuigd, en Tanja veranderde in Bart.
Het begint een lang verhaal te worden want Bart hield er andere gedachten op na. Hij wilde juist Judith zijn. De redenen laat zich al snel raden. Bart wilde het liefst met 11 dames tegelijk douchen (is dat niet een beetje krap?). Andere bijzaken waren het op de fiets naar het werk kunnen, bij Ado’20 of elders tot in de late uurtjes nazuipen, en in een penthouse wonen met een gezellige onderbuurman. "Hocus-pocus-pilatus-pas, Bart wilde dat hij Judith was".
Het ging een tijdje goed, totdat Sandra de weg van Judith kruiste. De vooruitzichten van een echte notariskantoor en een heuse vierwieler voor de deur leek Judith wel wat. De eeuwige sladressing zou worden verruild voor een Italiaanse vier-gangenmenu (kijk maar in haar keukenkast: bron Maaike). De gedachte om nooit meer een uiterste inspanning te hoeven deed Judith besluiten om Sandra te worden.
Na een felle lichtflits stond de nietsvermoedende Sandra met grote draaierige ogen. Neeeeeeh, het leven kan veel beter, doelend op Esther. Dat is pas een leven over rozen. Een beetje Spaans hier, een beetje luieren in de zon daar, met een dagboek op internet de mensen in het kikkerlandje gek maken en bij thuiskomst direct een basisplaats krijgen. Sandra heeft gelijk, en binnen 12 uur zat Sandra in de rimboe van Peru.
Tsja, het gras aan de overkant is altijd groener. Zo ook op het balkon van Inge. Esther verlangde dat ze Inge zou zijn. Eindelijk een knappe vent die bij thuiskomst de voeten masseert. Dezelfde lieve man die geld in het laatje brengt, elke ochtend de vuile was gestreken en opgevouwen in de kast legt en ’s avonds het avondmaal voorbereidt. Het vliegtuig kwam dus binnen 24 uur weer terug.
Wanneer Inge in file staat wordt ze voorbijgeschoten door een blauw / zwarte streep. Wie kan er op tegen motorbike Martijn? Hij heeft toch alles? Doordeweeks bevindt hij zich tussen de jetset, op zaterdag is hij de gevierde man en zondag kijkt hij naar het gehuppel van de dames. En wat als AZ landskampioen wordt? (Moet je natuurlijk niet verliezen van NAC). Maar zonder te aarzelen veranderde Inge in het goddelijke lichaam van Martijn.
Nee, het verhaal is nog niet afgelopen. Martijn zat ’s avonds weer geheel anoniem zijn wedstrijdverslag tegen de deadline af te typen. Wat een ondankbaar leven dacht hij nog. Kreeg ik maar alle aandacht zoals bij Meike. Niet 1 van de 8.000 lelijke supporters die simpele teksten uitkramen, maar juist solo op de bühne, zingen als een nachtegaal. Vervolgens keek Martijn in de spiegel en pakte een plukje haar op zijn hoofd vast, ook dat viel niet mee. Martijn wilde dat hij Meike was…….