Normaal gesproken volgt hier een verslag van Wijk aan Zee 1 (13-15: Manon 7 (!), Tanja 3 (!), José 2 en Sandra 1). Soms zijn er sporadisch gebeurtenissen in het weekend die een handbalwedstrijd overvleugelen. Ik heb het niet eens over AZ-Ajax (4-2, 2x Shota "showtime" Arveladze en 2x Kenneth "Danish Dynamite" Perez).
Ik neem jullie mee naar de eind jaren zeventig. Coach MG maakte als vijfjarige pupil zijn debuut in ODIN F-1. Jarenlang was het ritueel op zaterdagochtend voetballen en in de middag op de tribune vergapen aan ODIN 1. In ODIN 1 speelde toentertijd een vuurvreter op het middenveld, een gedrongen, roodharig, altijd charismatisch persoon, een enorme inzet en spelvreugde. Ik was 16 jaar en mocht de laatste wedstrijd van het seizoen meedoen met ODIN 2, uitkomend in de hoogste reserve klasse van Nederland. We reisden helemaal af naar VVOG te Harderwijk en daar stond ik dan, samen met hem op het middenveld. Ik veroorzaakte niet per ongeluk een opstootje en stond tegenover 3 boze volwassen mannen, maar hij haalde me uit de brand.
Door zware knieblessures van mijn kant en door studie zou het 15 jaar duren tot aan afgelopen zaterdag. De telefoon ging om 11:00 AM. Omdat ODIN 5 was vrijgeloot kwam het verzoek binnen of ik wilde invallen in ODIN 4, vertrek om 11:00 naar Medemblik. De oud voorzitter van ODIN bracht me in zijn BMW met een vrouwelijke Duitse navigatiesysteem binnen 40 minuten op de plaats van bestemming. De selectie van ODIN 4 was al reeds gearriveerd. En daar stond hij met een glimlach, hij voegde eraan toe dat hij het een eer vond om met Guldemond weer te mogen voetballen.
Op het middenveld stond ik wederom met Willem Kremer, ditmaal tegenover de 19-jarige pikkies van DEK 2. Negentig minuten met slijm op m’n bek en Willem met een pijnlijke rug en stijve kuiten, maar niet toevallig wonnen we met 9-3. Alsof de tijd heeft stilgestaan. Aangezien ik wars van persoonsverheerlijking ben, ga ik dat nu ook niet doen. Maar dat het unieke momenten zich kunnen herhalen, dat wist ik echt niet.