We schrijven vrijdag 23 juni 2006. Na het succes van vorig jaar in Enkhuizen ging de jeugd van Wijk aan Zee ditmaal op tournee naar de hoofdstad van de IJmond, namelijk naar het altijd prachtige Heemskerk waar aan de rand van het tuingebied een vervallen boerderij “De Duinhoeve” stond / staat. Maar voordat het zover was, moest iedereen zich eerst met de fiets verzamelen op het parkeerterrein van het Doolhof, zo ook de begeleiding uit Heemskerk. Na snel een kipburger weggewerkt te hebben, de ouders te hebben uitgezwaaid (of was het andersom?) volgde een korte ploegentijd door de duinen. Dat er een goede tijd was neergezet bleek wel toen de materiaalwagens onder leiding van Sjakie later bij het scoutinggebouw aankwamen dan de wielrensters.
Vervolgens krijg je de discussie wie naast wie op zolder gaat slapen. Eén ding stond vast, Martijn moest beneden op zijn eigen mijnenveld slapen met òf de voeten van Michael òf van Esther naast zich. Verder ging het wel.
Omdat het zomers langer licht blijft, was daar de derby tussen jong en nog jonger, ofwel een voetbalwedstrijd tussen begeleiders en de rest. Hoewel de begeleiders uit verloren positie terugkwamen, was een buitenspeldoelpunt teveel van het goede. Tradities moeten in stand worden gehouden en geheimen moeten geheimen blijven. En dus was daar Sjakie met de bitterballen, gefrituurd in een magnetronoven. Dat deze bitterballen ook een soort cafeïne bevatten, bleek wel op het moment dat iedereen werd geacht om te gaan slapen…
Een felle zonnestraal kierde door de gordijnen heen. Een heerlijk wakker worden, de lucht van een warme croissant kwam me tegemoet, de verse sinasappelen werd uitgeperst en ochtendkrant werd aangereikt. Althans, daar hoopte Martijn op. De werkelijkheid lag anders. Rond 7 uur maakten de eerste personen gebruik van de stortbak naast het slaapvertrek, vervolgens moesten tafels en stoelen naar buiten gesjord worden en was er ontbijt in de regen. Na enig aandringen maakte Anouk op advies van Jackie mijn lunch voor de middag klaar. Zelf de Poolse landarbeiders aan het aangelegen perceel lachten en wezen naar mij.
Vandaag, zaterdag, stond de Koninginnerit door de Bergen naar Egmond op het programma. Aan de finish werden de prijzen verdeeld, de gedachte aan het zeeaquarium deed iedereen een tandje doen bijschakelen. Het peloton kraakte maar hield stand. TEGENLIGGERS!!!! moesten wijken van een op een echt lijkende politieagente Renate. (=raadsel van de dag, een regenpak aan hebben en toch nog verbranden). Helaas door materiaalpech van Julia konden we niet verder dan Egmond fietsen. Eenmaal bij de fietsenmaker aangekomen kwam de sabotage aan het licht. Geheel belangeloos repareerde fietsenmaker Verleih (naast Deen supermarkt) de fiets. De dames mochten ondertussen winkelen en de leiding rustte op een terras onder het genot van een bittergarnituurtje uit.
De beklimming van de gevreesde Kruisberg stond ‘s middags op het programma. Alsof iedereen een slok Red Bull had gedronken, ook deze berg was geen scherprechter die het klassement zou bepalen. In de vallei was het tijd voor een spelletje trefbal met de regels van het honkballen. De teams ontliepen elkaar niet veel, de marge was ongeveer 6 punten totdat de wedstrijd ontspoorde in een ordinair hooigevecht. Het respect voor een oud-coach bestond niet meer.
Eenmaal aangekomen op de Duinhoeve waren daar de pannenkoeken om de benodigde koolhydraten aan te vullen. Na 5 pannenkoeken, 1 pannenkoek met chocoladepasta en 2 kaaspannenkoeken (hebben jullie lekker niet gehad, hè) mochten de c-puppies de afwas doen…..het zijn dus niet alleen maar talentvolle handbalsters. Het hoogtepunt van het weekend moest nog komen, ik bedoel daarmee te zeggen dat we dezelfde avond nog gingen disco-zwemmen. De entourage was daar, de muziek stond hard aan en er waren prijzen te winnen. Jammer dat ik niemand van onze groep zag dansen, Kelvin was schijnbaar interessanter. Na het zwemmen was er een hongerklopje te bespeuren, dus een broodje gehaktbal ging er wel in. Nog (bijna) voordat het donker werd, was daar het officieuze WK renspel en daarna was het bedtijd.
Het is zondagochtend, wederom geen ontbijt op bed, en zelf die Polen sliepen uit. Omdat we in een democratisch land leven, waarbij zelfs D’66 bestaansrecht heeft, mochten de dames bepalen wat we gingen doen. Zelf bij het voorhouden van een Golden Power drankje waren de dames niet te vermurwen tot het maken van een fietstocht. Unaniem en met overweldigende meerderheid werd er gekozen voor de Waterrakkers. Omdat er geen lunches waren klaargemaakt moest ik me helaas beperken tot een broodje frikadel speciaal.
Om de tijd tot aan het avondeten (patat mayo, kipcorn en een broodje kroket) door te komen, werd er een kaartje gelegd. Na 2 dagen hadden Sophie, Manon en Anouk eindelijk van Mathieu geleerd hoe je moest valsspelen. Een aantal klassiekers:
1 Tijdens het voetballen moet je niet de bal raken, maar per ongeluk voor het standbeen gaan.
2 Stand in de mand en de bal is voor……. Bal ver weggooien en daarna pas een naam roepen en bij het woordje “stop!!!” nog 4 passen extra maken.
3 Tijdens het WK-renspel valsspelen door vals voor te zeggen. (22 mensen in het het veld in plaats van 23). Is dit nu dubbel zo vals of vereffend zich dit?
4 Slagmensen bij het honkballen verhinderen dat zij de tweede honk kunnen halen door met hooi te gooien en af en toe iemand bij het shirt vast te pakken.
5 Aanvallen is de beste verdediging, dus wanneer Esther jr. dreigt te gooien met water, moet jij alvast je fles op haar geleegd hebben.
6 Als je iemand tijdens het fietsen zat bent, dan geef je iemand subtiel een zetje zodat deze bijna in de greppel beland. No hard feelings!
Dus tijdens het kaarten moet je zorgen dat jij de kaarten schudt en jokers tijdens het pesten achterover drukt. Mathieu had beter moeten weten…………….
De slotrit stond zondagnamiddag op het programma. Gehuld in de blauwe leiderstruien van de kampioenen fietsten de knechten in het hondenweer naar Wijk aan Zee. Met een korte pitstop op het Julianaplein om een oranje ijsje te bemachtigen was daar de finish op het Doolhof. De ouders waren dolgelukkig om hun kinderen wederom in de armen te sluiten. Het fijne was dat de Heemskerkgangers weer terug konden fietsen in de stromende regen, onweer en tegenwind.
Als ik alle namen goed onthouden heb dan dank ik: Evitha, Melanie, Elaine, Jackie, Elka, Britt, Manon, Amber, Esther, Anouk, Maggie, Sophie, Robin G, Sanne, Robin H, Julia, Sidney en Sam voor het leuke weekend.
Hoop jullie volgend jaar weer te zien!!!