De wedstrijd tegen het altijd lastige en in direct degradatie nood verkerende KDO/Break-Out begon voor de coach op zaterdagochtend met een simpele sms-bericht: Hebben we genoeg mensen? De vraag was legitiem, want 4 dames hebben in dezelfde week op grote hoogtes getraind, maar waren op dat moment nog niet teruggekeerd. Het antwoord kon pas ‘s-avonds gegeven worden. Nadat de voetbalkantine van de mooiste vereniging van Heemskerk en omstreken sloot, was er een telefonische babbel-met-z’n-allen-in-de-auto sessie, met als resultaat dat we de volgende dag compleet zouden zijn. De vroege zonnige zondagochtend begon met zingende vogels. Met een gemiddelde snelheid van 140 km per uur (bekeuringen worden toch onderschept door Renate) reden we naar De Kwakel. Op verzoek de voorste auto (Alfa Romeo) deden we nog een rondje door het centrum: ik bedoel dorp.
Aangezien de tegenstanders rode shirten droegen, trokken wij het uittenue aan, namelijk bruine gezichten en met witte magnesium geëxplodeerde benen met blauwe stippen. De warming-up was een voorteken van wat er ging gebeuren. Na 3 minuten heen en weer gelopen te hebben, vonden de dames het wel welletjes en besloten de andere 10 minuten over ditjes en datjes te praten (hebben jullie nou echt niets geleerd tijdens de trainingen?).
Het begin was een successtory voor Inge. Het was Inge (inderdaad geen schrijffout) die vanaf de middellijn alleen op het doel afging. Het leek een lange weg, waarbij vele gedachte door haar hoofd geflitst moeten hebben. De ogen van de figuranten werden groter en de monden vielen open. Ondanks de overpeinzingen legde ze de bal keurig links onderin weg: 1-0.
De wedstrijd had daarna veel weg van scoringsbord journalistiek. De ruime voorsprong tijdens de wedstrijd was eigenlijk geflatteerd. Een bal bij iemand in de handen aanspelen lijkt mij niet zo moeilijk. Een bal vangen lijkt mij ook een vereiste tijdens het handballen. Volgens mij moet je bij balverlies direct omschakelen en niet op helft van je tegenstanders blijven staan. En als je een doelpunt wilt maken, dan moet je op het doel gooien en wel zodanig dat de coaches langs de zijlijn niet opzij hoeven te springen. Werkelijk, het waren vuurpijlen die het stadion verlieten. Als je kansen wilt creëren dan moet je loopacties maken en combinaties aangaan. Tussen een 1e helft en een 3e helft heb je een tweede helft. Ook dan moet er gepresteerd worden. Met andere woorden, de coaches hebben zich nooit zo onbegrepen en zo machteloos gevoeld. De eindstand was 11-19 winst voor WAZ 1. Opvallend was dat Sanne 7 doelpunten had gescoord. Dit was te verklaren doordat zij zaterdagavond lekker TV had gekeken en misschien wel stiekem AZ heeft zien winnen. (Sanne 7, Sandra 4, Maaike 3, Esther maar 2, en Judith + Manon + Inge 1)
Laat het duidelijk zijn, de wedstrijd was niet om aan te zien. Hoewel er veel gedwongen wissels waren, maakten de coaches de fout door teveel positiewisselingen door te voeren en teveel rekening te houden met de smeekbedes van de dames. Helaas voor jullie gaat dit veranderen!
Zondag staat Westsite op het programma en de week daarna DSS. Wij maken ons zorgen en daarom worden jullie geacht om 11:00 aanwezig te zijn om toch maar weer een voorbespreking te houden, naar het goede voorbeeld van de mannen voetbalselectie van KDO.
Onder de coole klanken van Hans “een schip op de bodem is ook een wrak” de Booy vervolgden we de weg terug in een Daewoo Lanos waarvan de dagwaarde met € 2 was toegenomen. Een aantal dames waren met hun gedachte al bij ADO’20. Bah!