Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het verslag al geschreven had op zondagochtend voordat de wedstrijd nog moest beginnen. Toch moet ik op nacalculatie basis enkele modificaties aanbrengen.
Laten we bij het begin beginnen, en uiteraard begint een wedstrijd de dag ervoor. Na een mislukte zaterdagvoetbalmiddag werd het eerste verdriet weggespoeld in de kantine. Omdat het leven toch doorgaat werd de avond doorgezet met non-alcoholische drankjes in het uitgaansleven van Wijk aan Zee. Immers, als professional moet je de volgende dag er weer staan. Deze bewuste zaterdagavond viel ik in de ene naar de andere verbazing. Mijn in grote getale aanwezige dames waren lazarus!!! Zaakwaarnemer Barry Dobbe probeerde de boel nog in de doofpot te stoppen, maar in tegenstelling tot de scheidsrechter van afgelopen zondag, zal ik een rechte lijn trekken. Ik weet niet hoe, en weet niet wanneer, maar een gepaste straf komt (Theo: Give them hell).
De zondagochtend was een regenachtige dag. De fietsen bleven dus in de schuur. Het was me een genoegen om te zien hoe Ingrid, Manon en Sandra de voorwedstrijden van de jeugd arbitreerden. (Voortaan wel die vervelende jeugdcoach van WAZ het veld uitschoppen, hoor). Daarna was er de gebruikelijke koffieronde. De opstelling was de week daarvoor al bepaald, dus er was tijd over om de toernooiboekjes door te nemen.
Klokslag 12:10 ving de wedstrijd tegen het altijd lastige Westsite aan. De belangen bij Westsite waren groot, zij konden immers bij een gelijkspel kampioen worden. Van de vorige uitwedstrijd hadden we al geleerd dat deze oudere onsportieve dames het moet hebben van fysiek geweld en hun verbaal vermogen. Deze geïndoctrineerde tientonners waren zulke fanaten, dat zij telkens geloofden in hun gelijk en in deze beleving hun gedrag goedpraten. De oprechte scheidsrechter deed zijn best, maar enige naïviteit was te bespeuren.
Desalniettemin was de opening voor Wijk aan Zee. Robin maakte in de 1e minuut vanaf links de 1-0 op het scoreboard. Een minuut later was het Esther die 2-0 maakte. De 3-0 van Esther is een beschrijving waard. Ze stuurde al wijzend de tegenstandster naar links toe, om vervolgens zelf naar rechts uit te stappen. Op het moment dat de bal in het net ligt, liep de tegenstandster nog naar de cornervlag.
De tegenstandsters vielen na het overweldigende begin terug naar hun aloude tactiek, namelijk rugbyen. Als blinde fossielen beukten ze met hun massa door het midden van de verdediging. Voor zover mogelijk werd er aardig tegenspel geleverd. De ruststand was 7-9, maar een 9-9 had het moeten zijn (gemiste strafbal en een reeds goedgekeurd doelpunt die werd afgekeurd door de mondelinge communicatieve vaardigheden van Westsite).
De 2e helft leek een kopy van de 1e helft. Toch waren er een aantal significante verschillen. Het was nu Manon in de 1e minuut die de bal diagonaal in de kruising jaagde. Verder werden er 2 strafballen gemist (mis ik nu Meike?!?!?) en 2 opgelegde kansen waren niet aan ons besteed… Tot slot was er nog een Duitse tafereel te melden. Het opzichtige au-geroep van een Westsite speelster bracht zelfs het publiek tot gejoel. De eindstand was 10-14. (Esther ditmaal 3, Robin + Manon + Maaike 2, Sandra 1 en Sanne 0 (hoe zou dit toch komen?)).
Met andere woorden, na de schermutselingen van de dag ervoor, had ik er vandaag geen fiducie in een goed resultaat. Van geldboetes tot zweepslagen gierden door mijn hoofd. Maar goed, ik was achteraf niet helemaal ontevreden over de geleverde prestaties op het veld. Ik hoop echter dat jullie niet teveel verheugen op biefstuk of saté haas. Er bestaat een kans (het blijft gokken) dat er voor vrijdag spruitjes op de menukaart staan.
Berichtte ik verleden week over een afkeer tegen ADO’20, deze keer werd dit geëvenaard door te gaan kijken bij DSS. (spruitjes, spruitjes, spruitjes).
Het lijkt zo gewoon, maar Robin wordt weer bedankt voor haar inzet.