Mijn progressieve schrijven over de verrichtingen van de dames Wijk aan Zee 1 hebben een hoog Johan Derksen gehalte. Uiteraard roept dit reacties op. Hoewel de kogels achterwege blijven wil ik via dit medium een ingezonden brief integraal publiceren om kennis te geven dat het leven van een critici niet over rozen gaat.
“Lieve Martijn,
Deze brief schrijf ik op persoonlijke titel omdat ik vind dat de waarheid verteld moet worden.
Ten eerste wordt er met name getwijfeld over je handbalcapaciteiten. Handbal wordt namelijk niet gespeeld met een hockeystick (zelfs Peppie -te intelligent voor een blondje- wist dit). Over je vocabulaire aanmoedigingen tijdens de wedstrijd als “Goed!” “Jammer!”, “Mooie bal!”, “Omschakelen!” en “Volgende aanval wissel” zijn we niet onder de indruk. Echter de positie aanduidingen in voetbaltermen begrijpen we vooralsnog niet. Je mislukte trainingen met oefeningen zoals opdrukken, tenen aanraken (buikspieren) en het vele loopwerk is niet aan ons besteed. Wij praten liever tijdens zo’n sessie onderling met elkaar.
Ten tweede mis jij de omgangsvormen hoe je een damesteam moet behandelen. Wij zijn geen veteranen mannen elftal en dus vallen je opmerkingen bij ons verkeerd. Wij zijn gevoelige vrouwen die elk woordje in een weegschaal legt. Bij iedere wedstrijd Renate herinneren dat ze weer tussen haar stokken is gespeeld, dat strafballen door ons gemist worden en dat je het scorend vermogen van een aantal lieden in twijfel trekt, kunnen wij niet accepteren. Als controller hadden we ook verwacht dat je beter met onze kasgeld zou omgaan. En bovenal, die pretkop irriteert mij behoorlijk.
Aldus,
Mej. M. Meiland, Wijk aan Zee”.
Naschrift Martijn: “Manon die staat wissel, olé olé olé ”.
Maar goed, terug naar afgelopen zondag. Na regen komt zonneschijn. De zonnebrillen werden opgezet en de heer Kalverda blies het leven in de kraker tegen de nummer 3 van de ranglijst, KDO/Break-Out. Wijk aan Zee kende een overrompelend start. De score was makkelijk bij te houden, want in elke minuut werd er gescoord door WAZ. Dit duurde vijf minuten lang. Tot aan de twintigste minuut ging het crescendo. De stand was 10-2. Omdat we dreigden meer dan 20 doelpunten te maken, rustten we een scoringspauze in.
Het tikkie breed zonder loopacties was het gevolg. Het publiek moest tot de 10e minuut 2e helft wachten voor een verdere scoringsdrift. Het was debutante Astrid die in deze fase de marge met 2 goals vergrootte. De andere gastspeelster van het tweede, de inmiddels bekende Nicole, duikte heerlijk de cirkel in alsof het een zaalwedstrijd betrof. Over de inzet viel dus niets aan af te dingen. De eindstand was 17-9 (Esther 5 (ze is weer terug), Astrid + Maaike + Sandra 3, Manon 2 en Nicole 1).
Klinkt suf vanuit mijn mond, maar ik wens jullie veel succes met jullie scheidsrechter examen komende maandagavond!!!