Smile

Even leek het erop dat de zondagochtend een modale zaterdag voetbaldag zou zijn. Tot twee maal toe werd ik wreed uit mijn bed gebeld met de benodigde afberichten. Achteraf was het een storm in een glas water. Alleen Ingrid en Sanne moesten we in respectievelijk Wijk aan Zee en Heemskerk achterlaten. Omdat Judith en Maaike het ochtendgloren trotseerden door met het tweede mee te doen (had iedereen maar deze instelling), kregen wij ’s-middags van het tweede Nicole en Linda als de broodnodige versterkingen.

In de week voorafgaande aan de wedstrijd werd er stoer gedaan met betrekking tot de monsterscore die er vandaag behaald zou worden. Een waarschuwende vinger van de coach werd met hoon ontvangen.

De eerste 15 minuten van de wedstrijd gaf echter een 0-1 in het nadeel van WAZ 1 op het scoreboord. Het besef dat wanneer je kampioen wilt worden, dat je ook slechte wedstrijden moet winnen, groeide tijdens de wedstrijd bij de dames. Met genoegen zagen de coaches dat Maaike en Nicole het asfalt opaten, Judith op gebiedende wijze een opmerking maakte over de tijdsduur van de wissels en Linda opbloeide op de rechtervleugel. Met bloed, zweet en tranen, zoals het hoort, werd de stroef lopende wedstrijd een nette overwinning. De ruststand was 5-2 en de eindstand een 12-2 (Renate 4, Manon 3, Maaike 2 en Nicole + Linda + Sandra 1).

Als een rode draad door mijn verhalen, de conditie van onze in de wei sprintende jonge hinde Esther was in orde. Maar om in het vakjargon te blijven, het was “een beetje jammer” dat de bal zo heet was. Direct na de wedstrijd kwam een opgelaten keepster van de tegenpartij naar mij toe. Het bleek een oud speelster die 30 jaar (!) geleden in het eerste van WAZ gespeeld zou hebben. Omdat ik pas 28 ben geweest kon ik niet voor haar refereren aan deze gouden tijden. In ieder geval breng in dit clubblad de groeten over aan de heer Burger (???).

Om de huidige jonge generatie bekendheid te geven, wil ik aansluitend met dit verhaal een profiel van een niet geheel willekeurige gekozen handbalster weggeven. Mag ik u voorstellen aan Sanne.


Naam: Santa Maria Bless
Roepnaam: Sanne
Burgerlijke staat: Ongehuwd
Leeftijd: Vraag je niet aan een dame
Positie: Laatste man ofwel centrale verdediger
Levensmotto: Hey, hey, hey, Wijk aan Zee en God Bless You
Hoogtepunt: 7 doelpunten in 1 wedstrijd. Het gevoel is te vergelijken met de Polk High verhalen van de heer
Bundy
Dieptepunt: De laatste tijd ben ik uitgeschakeld door een onwillige duimpje
Leven na het handbal: Nog niet over nagedacht, maar ik denk een fijne huisvrouw te kunnen zijn
Feringa of Bless: Allebei kanjers van trainers
HCV- of DSS mannen: Inderdaad, afgelopen zondag hadden zij de voorkeur boven Zaanstreek – WAZ
ADO’20 of DSS: Lastig, kan ik hier later op terug komen?
Sinterklaas of Martijn: In beide geloof ik niet meer. Ik kan alleen het verschil aangeven dat de een aardig is en de
ander zeker niet.
Bart of Alfa 147: De kleuren van die Alfa vind ik erg mooi. Jammer dat de kleur blond niet mogelijk is.
Anekdote: Op een thee verpakkingdoosje (zoethout, 20 zakjes voor 1 kop) heb ik getracht Martijn naar
Heerhugowaard te sturen ipv Zaandam
Volgende week: Judith!!!

Ok, het was weer fijn langs de lijn en ik zal trachten in de toekomst niet meer zo onaardig te
doen :-P